De terroristische aanslagen van 9/11 zorgden in de VS voor een stortvloed aan conservatief- christelijke reflecties op de islam. Van tv-dominee Pat Robertson tot megakerkpastor Ted Haggard, allemaal wezen ze op het gewelddadige karakter van de islam.

Prediker Jerry Falwell van de Liberty University zei in het tv-programma 60 Minutes dat “Mohammed een terrorist was”. Een goedkope reactie die leidde tot rellen onder Aziatische moslims en hem een fatwa opleverde van een Iraanse geestelijke die opriep Falwell te vermoorden.

Nog in 2006 veroorzaakte zelfs paus Benedictus XVI een grote controverse door te wijzen op de gewelddadige geschiedenis van de islam. Je zou kunnen denken dat de visies van deze christenen eenvoudigweg boze reacties zijn op de vreselijke gebeurtenissen van 9/11 en de voortdurende jihadistische terreur. Maar wie beter kijkt, ziet dat het idee over een gewelddadige, demonische  islam diepgeworteld is onder Amerikaanse christenen.

Pastor Aaron Burr sr. (de vader van politicus Aaron Burr die Alexander Hamilton in 1804 doodde in een duel), verwoordde de wijdverbreide Anglo-Amerikaanse protestantse sentimenten in 1756 in een preek. Daarin sprak hij over de “valse profeet en bedrieger Mahomet”. Volgens Burr waren de vroege Middeleeuwen een donkere nacht voor de christelijke Kerk, hoofdzakelijk om twee redenen: de groeiende invloed van de Rooms-Katholieke Kerk en de verspreiding van de islam. Mohammed bracht Arabië met geweld onder zijn controle en leerde zijn volgelingen dat de islam verspreid moest worden “met het zwaard” en dat het verdienstelijk is ervoor te sterven. Ellende, rampspoed, en onwetendheid volgde in het spoor van Mohammed en verergerde het lijden van de ware Kerk van Christus in de wereld.

Bijbelboek Openbaring

Zoals de meeste Anglo-Amerikaanse theologen uit die tijd, geloofde Burr dat de opkomst van de islam voorspeld was in de bijbel, in het bijzonder in het boek Openbaring. De meeste conservatieve Amerikaanse christenen denken tegenwoordig dat de profetieën uit Openbaring verwijzen naar toekomstige gebeurtenissen, maar de vroege Amerikanen zagen veel profetieën al vervuld in de geschiedenis. Burr geloofde, zoals velen in die tijd, dat Openbaring 9:2-3, waar gesproken wordt over sprinkhanen die opstijgen uit een rokende put, in vervulling was gegaan met de komst van Mohammed. Zoals de meeste koloniale waarnemers, zag Burr Mohammed als het ergste soort religieuze ‘bedrieger’, iemand die deed alsof hij openbaringen van God had gekregen, om zo macht te verwerven.

Sinds het koloniale tijdperk hebben conservatieve Amerikaanse christenen een dubbele houding tegenover moslims. Ze portretteerden de islam als een religie met gewelddadige wortels, maar bleven ook geloven dat de moslims zich uiteindelijk zouden bekeren tot het christendom. Ondanks de overweldigende moeilijkheden van evangelisatie onder moslims, deden verhalen over bekeerde moslims het goed in het koloniale Amerika en het Amerika van voor de burgeroorlog. Het beroemdste bekeringsverhaal uit de negentiende eeuw was misschien wel dat van Abdallah en Sabat, aangehaald in een preek van de Britse pastor Claudius Buchanan. Dit meeslepende, tragische verhaal over geloofstocht van de Arabische vrienden werd tussen het begin van de negentiende en de twintigste eeuw, in verschillenden vormen gedrukt en verspreid in Amerika en Groot-Brittannië.