Als ik drie vermoeide dj’s een glazen huis uit zie komen nadat ze 5.637.937 euro bij elkaar hebben gevast, veeg ik ongezien een ontsnapte traan van mijn wang. Wat fijn dat dezer dagen de kamer schaars verlicht is.

Ik durf niet te beweren dat het de naderende Kerst is – elk jaar weer voel ik bij het maken van de kerstpreek weer hoe het alomtegen-woordige sentiment haaks staat op het kerstevangelie. Marketingtechnisch was het een meesterlijke zet van keizer Constantijn om het tot dan toe betrekkelijk betekenisloze kerstverhaal te koppelen aan de diepgewortelde midwinterfeesten. Want zo kort na de langste nacht verlangen we allemaal naar het licht. Ontneem de Noord-Europeaan zijn Joelfeest niet – het zou ons aan de rand van de wanhoop brengen. Constantijn moet dat beseft hebben. Kerstenen dus, zo luidde het devies. Het was raak, want 1700 later is dat ‘verchristelijkte’ Joelfeest nog springlevend.

Maar de pasbekeerde keizer heeft toen vast niet gedacht aan de dominees die elk jaar weer preken moeten houden over het rauwe verhaal dat verteld wordt bij de geboorte van Jezus. Een verhaal dat vreemd is aan elke romantiek. Een kind in een trog, herders als hoofdrolspelers, een ongetrouwd stel zonder onderdak, een vlucht voor een wrede koning en de brute moord op onschuldige kinderen… vertel dat eens met droge ogen bij een kerstdiner.

Zullen we het Kerstevangelie in augustus gaan lezen? Qua naam past die maand veel beter bij het verhaal van Lucas 2. Kunnen wij in deze contreien gewoon weer ons heidense Joelfeest vieren. Met alle sentiment van dien.