Dat ABBA-songs zo pakkend zijn, heeft tot op zekere hoogte te maken met factoren die bij alle ‘aanstekelijke’ muziek horen, van Bach tot de Beatles, zegt Daniel Levitin, auteur van This Is Your Brain on Music: The Science of a Human Obsession, in een interview met de Chicago Sun Times. Maar er spelen ook individuele factoren mee.

De harmonieuze zang van Agnetha Faltskog en Frida Lyngstad laat volgens hem een deel van onze hersenen ontwaken dat nog verlangt naar prehistorische muzikaliteit. “Tienduizenden jaren lang hoorden wij als soort mensen zingen in groepen. Het ging niet om individuen of individuen die op een podium stonden. Het ABBA-model van samenzang en de Edwin Hawkins Singers die Oh Happy Day zingen, raken die evolutionaire snaar die zegt wat muziek echt is, veel eerder dan bijvoorbeeld Frank Sinatra of Miley Cyrus.”

Anders gezegd: als een ingevroren grotbewoner uit het ijs gehakt zou worden en weer tot leven kwam, dan zou hij zich meer aangetrokken voelen tot ABBA of een gospelkoor, dan tot jazz.

Neurologisch effect

De composities van ABBA hebben ook een neurologisch effect en kunnen zelfs genezend werken, zegt Levitin. Nummers zoals Money, Money, Money zijn, door de combinatie van een bruisende melodie en eenvoudige teksten, gemakkelijk mee te zingen en geven een dopamine-effect in de hersenen. Het meer contemplatieve The Winner Takes it All zorgt voor een tegengestelde, maar eveneens als prettig ervaren reactie, zegt Levitin. “Als je naar trieste  muziek luistert, bevordert dat de aanmaak van het hormoon prolactine. Dat hormoon komt ook vrij als moeders hun baby’s borstvoeding geven. Het heeft een kalmerend effect.”

In het algemeen hebben de ABBA-songs een overzichtelijke opbouw in coupletten, die tegemoet komt aan de menselijke behoefte aan orde. Teksten worden vaak herhaald - denk aan nummer Waterloo - en dat is de beste manier om ervoor te zorgen dat we ons de teksten blijven herinneren.