- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

 

Alle Stones-singles die in Groot-Brittannië of de Verenigde Staten waren uitgebracht, tot en met de vertoonde, waren covers, en zeker: het waren meestal de definitieve versies. Maar toch.. Irma Thomas heeft jarenlang geweigerd Time is on my side ten gehore te brengen omdat zij in goed vertrouwen dacht dat zij het origineel   gedaan had, en dat die witte Engelsen ermee aan de haal waren gegaan. Nog niet zo lang geleden werd bekend dat de Deense trombonist Kai Winding haar toch voor was geweest, dus tegenwoordig brengt zij het wel ten gehore (helaas – er is geen betere youtube tot nu toe). 

This may be my last time is een traditional, een negro spiritual, al lang voor de Stones opgenomen door The Five Blind Boys of Alabama en The Staple Singers. Voor hun wereldse versie hebben de heren Jagger en Richards doodleuk zichzelf als auteurs genoemd. Maar er viel niets te procederen, omdat het nummer een traditional was.

The Valentinos zongen voor het label van Sam Cooke (SAR). Een van hen, Bobby Womack, had het country-achtige It’s all over now geschreven. Ze leken er een bescheiden hit mee te hebben in 1964, en toen kwamen de witte, Engelse, Stones met hun versie.

“I cried all the way to the bank,” zegt Womack erover. Want hij mag wel het origineel gezongen hebben, zo’n grote hit als de Stones er mee hadden zouden de Valentinos nooit gehad kunnen hebben. En Womack was de auteur, dat viel niet te ontkennen.

 

Stones-documentaire

Op 10 april wordt in Nederland de documentaire van Martin Scorsese over de Stones, Shine a light uitgebracht. Of Womack er in voorkomt? Of Dave Godin, de grote man achter soul en R&B in Groot-Brittannië?  Jagger vroeg eens op een feest aan Godin of deze hem aan Marvin Gaye, de man van het originele Can I get a witness, wilde voorstellen. De woedende reactie van Godin zullen we hier niet weergeven.

* * *

Lees ook:

Wenend ging zij heen (1)