De tijd van de handelsvoordelen is voorbij, ook voor Mauritius. Nu de akkoorden met Europa wegvallen, moet het kleine eiland in de Indische Oceaan zien te overleven in een geglobaliseerde wereld.

  - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

Tot enkele jaren geleden boerde Mauritius goed. De suiker-, textiel- en kledingindustrie gaven werk aan veel laag- en ongeschoolden en Aziatische migranten. Door het suikerprotocol had het kleine eiland jarenlang een bevoorrechte toegang tot de Europese markt. Door die zekerheid van inkomsten bleven de Mauritianen hun voedingsproducten uit het buitenland importeren.

Maar toen begon men de markten te liberaliseren. De Europese Unie verlaagde de suikerprijzen met een derde en maakte in 2005 ook nog eens een eind aan het multivezelakkoord. In de textiel- en kledingindustrie van Mauritius gingen afgelopen drie jaar 40.000 banen verloren, in de suikersector meer dan 10.000 en dit jaar nog eens duizenden.

Op de koop toe stegen de olieprijzen en werden de voedingsproducten steeds duurder. Het eiland werd midscheeps geraakt, vooral omdat het ver van de belangrijkste wereldmarkten ligt. De Mauritiaan kon met zijn karige loon steeds minder eten kopen.


Nieuwe koers 

De regering besloot enkele jaren geleden al het roer om te gooien. De suikersector kwam het eerst aan de beurt, deels met financiële steun uit Europa. De suikerrietindustrie werd gediversifieerd: vier ‘flexifabrieken’ produceren nu zowel ruwe suiker, geraffineerde witte suiker en speciale suikers, als ethanol uit melasse, elektriciteit uit bagasse en industriële rum. “Als we onze mentaliteit veranderen, kunnen we zonder de handelsvoordelen, want er zijn veel kansen in de wereld. Zelfs voor een klein eiland als het onze”, zegt Salil Roy, een suikerboer.

De textiel- en kledingindustrie had bijna de hoop opgegeven na een negatieve groei van -12,5 procent in 2006, maar door zich op het duurdere marktsegment te richten wist ze in 2007 het tij al te keren, met een positieve groei van 8 procent. De plaatselijke arbeidsmarkt kan de vraag zelfs niet meer aan. Het eiland haalt nu massaal arbeiders uit India, China en Bangladesh.

“2008 wordt zonder enige twijfel een goed jaar, onze orderboeken zijn vol. We moeten zelfs  bestellingen voor de komende maanden weigeren”, zegt Ali Parkar, directeur van het bedrijf Star Knitwear. De vraag is zo sterk dat grote bedrijven hun producten in Europa en Zuid-Afrika opslaan en hun bestellingen rechtstreeks daarvandaan versturen.

China

De sector wil ook nieuwe markten in India en Pakistan veroveren, twee landen waarmee het handelsakkoorden heeft. Ondertussen tonen de buitenlandse textielbedrijven veel interesse in Mauritius. Het Chinese Tianli investeerde bijvoorbeeld 600 miljoen dollar (387 miljoen euro) in een nieuw industriepark vlakbij de hoofdstad, dat volgens de regering 42.000 mensen kan tewerkstellen tegen 2014.

De toeristische industrie, een andere pijler van de plaatselijke economie, heeft eveneens de wind in de zeilen. Er worden volop hotels en vakantiewoningen gebouwd en het aantal vluchten uit Europa is verdrievoudigd. Vorig jaar naderde het eiland de kaap van een miljoen toeristen, tegen 2015 wil het aan twee miljoen zitten. Ook andere sectoren, zoals de visindustrie, doen het goed. De werkloosheid is onder 9 procent gezakt (IPS)

Foto: Mauritiaanse textielarbeiders komen handen tekort © Nasseem Ackbarally