| Ik smeer mijn boterham en ik zwijg |
|
|
| door Nynke Sietsma | |
| vrijdag, 22 februari 2008 | |
|
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Kloosters zijn in. Tenminste, op het televisiescherm dan. De kloosterserie van de KRO waarin televisiemaker Leo Fijen tal van Europese kloosters bezocht, vliegt over de toonbank. Ook het boek De reis van je hoofd naar je hart waarin Fijen zoekt naar leefregels voor alledag en daarvoor raad vraagt aan tal van abdissen en abten, wordt flink verkocht.
In La Verna, een Amsterdams franciscaans centrum voor spirituele ontwikkeling vertelde Leo Fijen, eindredacteur en presentator van het KRO-programma Kruispunt, gisteravond wat hij leerde van al die kloosterbezoeken. En waarom lonkt toch die eenvoud, de stilte en de soberheid van het klooster? Die aantrekkingskracht is niet zo verwonderlijk, zegt Fijen, we leven nu eenmaal in een hectische tijd. “In een wereld waarin ik centraal staat. Bovendien moeten we elke dag tientallen keuzes maken. Dan is het moeilijk om nog bezieling te vinden, je roeping. En de stilte in jezelf.” Mensen willen volgens Fijen daarom graag stukjes van dat kloosterleven in hun eigen leven inpassen. Maar hoe doe je dat? Die vraag staat centraal in het franciscaans centrum waar een stuk of veertig mensen in volle aandacht luisteren naar Fijens ervaringen. Alleen al de letterlijke stilte opzoeken kan knap lastig zijn in een drukke stad waar altijd mensen om je heen zijn, waar altijd lawaai is. Laat staan de innerlijke stilte. Moeten we daarvoor toch niet het klooster in? Fijen vindt van niet. Zo is hij zelf helemaal geen type voor het klooster. Maar het is voor iedereen anders. “Je moet kijken wat bij je past.” Zo staat Fijen ’s morgens bewust eerder op dan zijn vrouw. Dat doet hij om in stilte te beginnen. “Zodra mijn vrouw wakker wordt, gaat Radio 2 aan, gaat Teletekst aan en moet de voorpagina van de krant worden besproken. Ik sluit me af. Ik zwijg terwijl ik de  vuilnis buiten zet. Ik zwijg als ik mijn boterham smeer. Ik kijk niet in de krant.”
Vol bewustzijn
Voor Fijen is dat stille begin van de dag noodzakelijk. Zo is hij niet afgeleid. “Dan kan ik alles met evenveel aandacht doen. Nu dus. Ik denk daardoor niet aan morgen of aan gisteren. Nee, alles gebeurt in dit moment.” Ook afstand nemen is een stapje voorwaarts naar de begeerde innerlijke rust. Zo ging hij in een persoonlijke crisis twee maanden in een klooster zitten. “De oplossing dringt zich dan onherroepelijk bij je op.” Dat zag Fijen ook gebeuren toen hij voor een televisieprogramma mensen op het Waddeneiland Schiermonnikoog aansprak. “Het merendeel van de dagjesmensen, de wandelaars, de fietsers, ze tobden ergens mee. Op het eiland namen ze even wat afstand.” Hetzelfde geldt voor geduld hebben. Wacht geduldig, alles is er immers al. Als je wacht, ontstaat er ruimte, voor ontmoetingen, voor creativiteit.
Vrijheid
Aarden is volgens Fijen tenslotte de laatste stap. “Dat je letterlijk met je voeten op de grond staat. In de aarde ontdek je je eigen nederigheid, je kleinheid. Dat voelt, gek genoeg, als een ongelooflijke vrijheid”, zegt Fijen. * * *
Foto's: RKK
Meer informatie: |
Stilte. Het is maar moeilijk te vinden in het hectische, drukke Nederland. Zou de soberheid, de stilte, de eenvoud en de structuur van het klooster daarom zo aantrekkelijk zijn?
| < Vorige | Volgende > |
|---|