Laatst heb ik tien uur naar The Beatles Anthology gekeken: vijf dvd’s die de carrière van de Fab Four in beeld brengen. Ik zag ze als onschuldige jongens optreden in nachtclub The Cavern. Ik zag ze spelen voor de koningin en in het Shea Stadium in New York waar ze zichzelf niet eens konden horen, omdat ze werden overstemd door het aanhoudende gegil van 60 duizend fans.

Wat nog het meest opviel, was de blik in de ogen van de meisjes. Die verwondering... Die volkomen verbazing over wat ze zagen en hoorden. Je ziet dat ze (nog) geen idee hebben hoe ze moeten reageren op zoveel moois. Moeten ze gillen, huilen, lachen, schreeuwen, stil zijn, de haren uit het hoofd trekken? Je ziet ook dat de meisjes flauwvallen, omdat ze de hoeveelheid emoties niet meer aankunnen.

Toen ik al die songs weer hoorde langskomen, realiseerde ik me hoeveel vernieuwing die vier jongens uit Liverpool hebben gebracht. Vrijwel alles wat je kunt bedenken op het gebied van popmuziek hebben ze bedacht: de mooiste ballades, de meest indringende protestsongs, de meest psychedelische composities, de lekkerste refreintjes, de ondeugendste uitspraken, de meest innemende glimlachjes.

De vriend van wie ik de dvd’s had geleend, zei: ‘The Beatles hebben het allemaal al gedaan.’ Ik was het wel met hem eens, maar vond dat ook een deprimerende gedachte. Het betekent dat we sinds The Beatles vooral kopiëren en herhalen. Ook in de mode, architectuur, beeldende kunst en vormgeving hoor je dergelijke geluiden: alles is al eens gedaan.

Als dat zo is, dan kan ik me best voorstellen dat de Maya’s voorspellen dat het binnenkort ophoudt; hun kalender schijnt tot 2012 te gaan. Als er geen vernieuwing meer is en we alleen nog maar het verleden aan te opwarmen zijn, is er geen goede reden om door te gaan, toch? Dan kunnen we de menselijk beschaving net zo goed opheffen. Kan president Bush het licht achter ons uit knippen.

Toch zou ik willen bewijzen dat de doemdenkers ongelijk hebben. Volgens mij hebben we dat zelf in de hand. Het enige dat we hoeven te doen, is een nieuwe beschaving te bedenken: een cultuur die zo mooi en vernieuwend is, dat meisjes weer flauwvallen.

De vriend van de dvd’s zei ook dat er ‘ergens in de bijbel of in een ander geschrift’ was voorspeld, dat er vier engelen zouden neerdalen om de mensheid nieuwe hoop en liefde te geven. Inmiddels weten we wie die engelen waren...

Als we de doemdenkers willen verslaan, wordt het de hoogste tijd voor nieuwe geluiden, nieuwe dansjes, nieuwe kapsels, nieuwe gedachten, nieuwe visies, nieuwe inspiratie, nieuwe redenen om te leven. Het wordt tijd voor nieuwe mensen.

Laten we allemaal – ieder op zijn eigen, unieke manier – de nieuwe Beatles worden.

* * * 

© Tijn Touber is redacteur van Ode