Op de Universiteit voor Humanistiek zorgt de oud-rector, thans hoogleraar wetenschaps- theorie, voor een opmerkelijke controverse. Deze hoogleraar, Ilja Maso, heeft een boek geschreven dat zijn overtuiging uitdraagt dat er een leven na de dood is.

   - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

Niet in de zin van de christelijke geloofsbelijdenis, maar op een manier die doet denken aan het spiritisme – een geloof, meestal als petite religion afgedaan, dat tegenwoordig in geschoolde kringen met de nek wordt aangekeken. Dat is wel eens anders geweest, en Maso lijkt de weg terug te gaan. Ik heb het boek meteen toen ik ervan vernam gekocht, maar moet het nog lezen.

In humanistische kringen mag men al helemaal niet in een leven na de dood geloven, anno 2008. Over en uit, dat dient de blijde boodschap van humanisme op wetenschappelijke grondslag te zijn. Of is het de bedoeling dat namens het humanisme in het geheel geen blijde boodschap wordt verkondigd? Of twijfel over de massieve zekerheid dat er – eh – niets Meer is…

Vooruit, een Youtube-je, opgedragen aan de hooggeschoolde humanisten. Want waar leven na de dood is, zijn spoken. Het nummer heet There’s a ghost in my house van The Fall. Het origineel is van R. Dean Taylor, een witte Canadees op het zwarte Motownlabel.

RG de 50-quidman blogt regelmatig over alles wat hem niet bevalt op deze site (en elders).