| Column: Genieten in stilte |
|
|
| door Tijn Touber | |
| maandag, 3 december 2007 | |
|
Wanneer ik hen de volgende ochtend aan het ontbijt zie, wordt er al niet meer gesproken en kan ik iedereen alleen maar vriendelijk toeknikken. Geen idee hoe ze heten, waar ze vandaan komen, wat ze in het dagelijks leven doen. Natuurlijk ga ik raden en natuurlijk blijk ik er - achteraf - in veel gevallen naast te zitten. Alleen de nationaliteit van John wordt duidelijk. Het is de eerste keer dat hij zo'n stilteretraite doet en hij vergeet geregeld dat er niet mag worden gesproken. Als hij iets moois ziet of ergens van schrikt, flapt hij het eruit. Om vervolgens zijn handen voor de mond te slaan en excuses te mompelen, waarvoor hij zich dan weer verontschuldigt... Heerlijk!John en ik hebben die dagen van alles gedaan: kersen geplukt, paarden gevoerd, gemediteerd, bloemen te drogen gehangen, de vuurvliegjes bekeken, gemediteerd, afgewassen, ramen gelapt, gemediteerd, tai chi geleerd, gewandeld, gemediteerd, gelachen, gemediteerd, gevoetbald, gevliegerd, gemediteerd. En dat allemaal zonder iets - nou ja, bijna niets - te zeggen. Het is heerlijk dat je niets hoeft te zeggen over het weer ('fijn, hé?') of over het landschap ('mooi hé?') of over het eten ('lekker hé?'). Het is nog heerlijker te weten dat anderen jou ook niet - met alle respect - zullen lastigvallen met alle mogelijke trivialiteiten. Natuurlijk is het eten lekker en natuurlijk is het landschap mooi en natuurlijk is het weer zo fijn - maar in stilte geniet ik er nog meer van. De rust stelt me in staat alles nog intenser te ervaren en in mij op te nemen. Toch zou het niet hetzelfde zijn geweest als John niet af en toe naast me had gestaan, daar boven op die heuvel met dat prachtige uitzicht op die eindeloze velden vol zonnebloemen omzoomd door rijen hoge cipressen. Samen genieten is mooier dan helemaal alleen. Ik ontdek hoeveel soorten glimlachen er bestaan en wat ogen al niet kunnen zeggen. Of een simpel gebaar... Woorden maken dingen soms zo plat, terwijl een oogopslag meer ruimte laat. Het voelt als respect. Respect voor elkaars binnenwereld, waarin je niet op ieder moment ongevraagd binnen dendert. Op de tafel in de gang van het huis ligt een boek. Wie iets te melden heeft of zich ergens voor wil opgeven (tai chi, koken, ramen lappen), kan daar wat in schrijven. Vlak voordat we allemaal weer teruggaan naar het lawaai van ons dagelijks bestaan, neemt John me mee naar het boek. Hij gebaart dat hij iets wil schrijven. Ik ga naast hem zitten en lees met hem mee: Dear Tijn, It was great not to talk to you. We kijken elkaar aan met een glimlach, die langzaam overgaat in een schaterlach. Tijn Touber is redacteur van Ode Dossier(s): Spiritualiteit |
Gubbio, Italië - even weg van het lawaai. Een oude vriend organiseert op een gigantisch landgoed een stilteretraite. Samen met vijftien voor mij onbekende mensen ga ik een week lang niets zeggen. Wanneer ik de avond voor de retraite als laatste arriveer, slapen de
meeste deelnemers al. Ik heb de gelegenheid gemist om mezelf voor te
stellen en hen te leren kennen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|