Een nieuwe tijd betekent ook dat je nieuwe dingen gaat zien. Of dat je dezelfde dingen anders gaat zien. Ideeën over waarheid en betekenis veranderen. We lezen de bijbel anders en luisteren anders naar verhalen. Steeds weer ontdek ik dat dat eenvoudigweg gebeurt – niemand kiest ervoor, het gebeurt gewoon. Ik spreek regelmatig met oudere gemeenteleden, mannen en vrouwen met veel levenservaring, maar geen indrukwekkende opleidingen. En ook zij vertellen mij: ‘Ik kan niet meer geloven als vroeger. Ik heb steeds meer vragen. Het komt mij soms allemaal zo vreemd voor. Ik zou het wel weer net zo zeker willen weten als vroeger, maar het lukt niet meer’. Prachtig, zulke eerlijke ontboezemingen – hoe verontrustend het ook voor henzelf mag zijn.

Is het nieuwe beter dan het oude? Hebben we het dan generaties lang verkeerd gedaan? Daar geloof ik niets van. Het is niet een zaak van goed en fout. Wij zullen misschien nieuwe schatten ontdekken in de bijbel, en andere weer over het hoofd zien. Ooit zal ook ons inzicht verouderd zijn en aan grondige revisie toe zijn. Maar wij staan nu voor de taak getrouw te zijn. Eerlijk naar onszelf en eerlijk naar de verhalen uit de bijbel, trouw aan ons 21e-eeuws-mens-zijn en trouw aan het evangelie. Ook als die trouw nu andere inzichten oplevert dan 40 jaar geleden. Alleen wat niet leeft blijft onveranderlijk!

Een paar verschuivingen die ik bij mezelf constateer, wil ik met je delen. Lange tijd zagen we de kerk als de plek waar over redding en behoud wordt gesproken. Wij moesten de wereld in om met de boodschap van het evangelie mensen te redden van eeuwige straf, zodat zoveel mogelijk mensen naar de hemel zouden gaan. Want daar, dachten wij, gaat het om in het evangelie: persoonlijk behoud en toegang tot de hemel. Maar al meer dan 10 jaar ervaar ik dat als een ongelofelijke versmalling van het evangelie. Het evangelie lijkt helemaal niet te gaan om persoonlijk behoud alleen. Daar immers leren wij de bede ‘uw koninkrijk kome en uw wil geschiede – op aarde zoals in de hemel’. Gods Koninkrijk is niet de hemel alleen, Gods Koninkrijk is daar waar Gods wil wordt gedaan: hier en nu, op aarde!

En dus zullen wij niet mensen de kerk in moeten krijgen, maar zal de kerk de wereld in moeten gaan om daar gerechtigheid te doen, vrede te brengen, liefde te tonen. Heel concreet, met handen en voeten. We worden niet mens om uiteindelijk als christen in de kerk onze bestemming te vinden. Het lijkt juist andersom te zijn: we worden er in de kerk op aangesproken dat onze ware bestemming ligt in het doen van de wil van God… hier en nu in de wereld. Dus niet langer ongelovigen de kerk in krijgen, maar christenen de kerk uit krijgen!

’t Zijn grote woorden. Wil je met mij mee zoeken naar de betekenis ervan? Hoe kunnen wij ‘licht van de wereld’ worden, een stad op een berg? Hoe kan de kerk een voorbode zijn van het komende Koninkrijk dat Jezus bedoelde voor deze aarde?

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl